Jeanne Meijs

Vertellen van verhalen als therapeutisch middel
Een van de door haar onderzochte kinderen weigerde de aangeraden therapie van iemand anders te ondergaan dan van de mevrouw die op school was geweest en zo werd Jeanne door een jongen van 11 jaar aangewezen en benoemd als therapeute.
Ze begon gewoon en al snel gebruikte ze haar vermogen van het vertellen van verhalen en het maken van vergelijkingen als therapeutisch middel.

Tussen 25 en 28 jaar is zij een paar jaar full-time huisvrouw en moeder en worden er twee dochtertjes geboren.
Dan wordt ze gevraagd verhalentherapie te gaan geven aan een instituut voor remedial teaching en ontwikkelt zich de eerste aanzet voor de actief beeldende therapie.
Ze woont in Breda en zal 11 jaar part-time verbonden blijven aan bovengenoemd instituut. Niet alleen de kinderen, ook pubers en hun ouders vinden hun weg naar haar spreekuur.
 
Antroposofie
Als Jeanne 28 jaar is leest ze over de antroposofie. Ze heeft dan al theosofische boeken gelezen die haar aanspreken, maar de ontmoeting met theosofen is voor haar overwegend teleurstellend. De antroposofen blijken ook scholen te hebben en nog veel meer en Jeanne en haar partner besluiten hun kinderen naar de Vrije School te brengen. De antroposofische studie blijkt een antwoord te zijn op haar al jarendurende zoektocht naar inhoudelijke oriëntatie op levensbeschouwelijk gebied. De antroposofie raakt haar diep en is een inspiratiebron op alle levensgebieden. Met een diep ontroerende herkenning in de woorden van Steiner voor wat betreft haar werk. Het beeldende opvoeden, de ontwikkeling van het innerlijke beeldende vermogen van de mens, de combinatie van het denken met diep ervaren en hartekrachten zijn voor Jeanne de ankerpunten in de antroposofie. Als zij in de dertig is komt daar de christologie van Steiner nog eens bovenop, die het antwoord is op dat wat Jeanne innerlijk ervaart als reële spiritualiteit. Zij vindt in Steiners werk een wijsheid die voor haar als Sophia een naam heeft gekregen in de antropo-sofie.

Een derde zwangerschap eindigt voortijdig, maar korte tijd daarna wordt een derde kind, een zoon, geboren als zij 32 jaar is. Genoodzaakt door een krappe financiële situatie  werkt ze naast haar praktijk ook een tijdlang als avond en nachtwacht in een kindertehuis, waar kinderen uit crisis situaties tijdelijk geplaatst zijn.

Eigen therapiepraktijk
Rond haar 35e jaar start ze haar eigen therapiepraktijk aan huis en als vanzelf vinden ouders en kinderen de weg daar naar toe.
Na de scheiding van de vader van haar kinderen voedt Jeanne haar drie kinderen veel alleen op. In 1988 besloot ze een klein boekje te schrijven over haar actief beeldende therapie die ze met zoveel succes in praktijk bracht. Haar praktijk werd bezocht door ouders met kinderen vanaf 5 jaar maar ook door pubers. Menige volwassene wilde ook zelf in begeleiding.
Het boekje werd een boek en De diepste kloof, spel en verhaal als hulp voor kinderen met problemen, verscheen bij uitgeverij Christofoor in 1993.
Inmiddels was Jeanne met 43 jaar oma geworden.
In 1988 begon het spreken over de actief beeldende therapie en deze lezingen bezorgden Jeanne aanvankelijk slapeloze nachten. Ze was niet gewend op de voorgrond te treden en moest een aangeboren verlegenheid overwinnen.

Na enkele vragen van andere therapeuten besluit ze in 1992 haar therapeutische inzichten en ervaringen over te dragen. Dat kan alleen individueel vindt Jeanne. Want ieder mens heeft maatwerk opvoeding en dus ook maatwerk opleiding nodig. In de daarop volgende jaren zal ze steeds weer enkele leerlingen opleiden, maar los van elkaar.

Vereniging voor actief beeldende therapeuten Sampo
In 1995 neemt ze het initiatief om met de inmiddels opgeleide therapeuten een eigen vereniging voor actief beeldende therapeuten op te richten, wat op 21 januari 1998 ook daadwerkelijk plaatsvindt. De Sampo is geboren. De Sampo is een molensteen die voorkomt in het mythische epos Kalevala, dat de Finse wijsheid in zich draagt.

In 1996 verschijnt het tweede boek: Puberteit, een smalle weg naar innerlijke vrijheid. Vooral in de jaren 1996 tot en met 2002 zal Jeanne het hele land doorreizen om lezingen te geven over de puberteit, over verveling, over vaderschap, over beelden, over bevallingsbeelden, over pesten, over opvoeden en religie, kortom te veel om op te noemen. Het derde boek: De Puberteit voorbij, verschijnt in 1999, al snel gevolgd door De Tovermuts. Later zullen nog twee boeken verschijnen waarin veel van haar lezingen zijn opgenomen: Opvoeden in de 21e eeuw en Menswaardig opvoeden.
Het eerste boek is vertaald in het Duits en in het Frans. De Puberteit is eveneens vertaald in het Duits en daar drie maal herdrukt. Een Franse vertaling verscheen in 2009. In Nederland wordt het boek De Puberteit zeven keer herdrukt.

Een plan om een boek te schrijven over seksuele voorlichting verdwijnt door tijdgebrek en het instorten van Jeanne's gezondheid in een la. Oktober 2003 neemt zij afscheid van haar uitgever en van het opleiden van nieuwe therapeuten. Ze heeft daarmee al haar werkzaamheden afgerond.
Door de vraag en de hulp van Henk Stolk vindt Jeanne de moed en de mogelijkheid om het zevende boek te schrijven: Liefde en seksualiteit, seksuele voorlichting, Eros en Fabel, deze verschijnt in oktober 2006. Het sprookje Eros en Fabel geschreven voor kinderen volgt in september 2007. Langzamerhand keren de levenskrachten terug en vanaf begin 2006 heeft zij haar lezingenactiviteiten hervat. In september 2008 volgt nog het boek: Kinderwens.
Jeanne en Henk woonden in Breda en sinds hun huwelijk in Essen-Wildert in België. Samen reizen ze naar scholen en instituten, waar Jeanne voor opvoeders van kinderen en pubers met haar lezingen, vragenbeantwoordingen en praktische raad steeds weer een hulp is.

deze website is voor het laatst bijgewerkt op 14 augustus 2010